Ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι ένας καρκίνος που προτιμά τις γυναίκες (είναι τρεις φορές πιο συχνός στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες) και επηρεάζει κάθε ηλικία. 

Η πλειοψηφία των διαγνώσεων αφορούν άτομα άνω των 30 ετών, ωστόσο η επιθετικότητά του αυξάνει σημαντικά στους ηλικιωμένους ασθενείς.

Ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι συχνότερος σε ανθρώπους με ιστορικό έκθεσης σε ακτινοβολία, ιδίως κατά την παιδική ηλικία και οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του θυρεοειδούς. Για την πλειοψηφία των ασθενών ωστόσο, η αιτιολογία της νόσου είναι άγνωστη.

Πώς θα τον αναγνωρίσετε;

Πολύ συχνά, η διάγνωση έρχεται στο πλαίσιο τυχαίου, προσυμπτωματικού ελέγχου, καθώς ο συγκεκριμένος καρκίνος δεν δίνει συμπτώματα. 

Το μοναδικό σύμπτωμα που μπορεί να παρατηρηθεί σε πάσχοντες από καρκίνο του θυρεοειδούς είναι κάποιο μόρφωμα στον λαιμό, αλλαγές στη φωνή και δυσκολία στην κατάποση.

Ο πόνος είναι εξαιρετικά σπάνιος, εκτός αν μιλάμε για φλεγμονώδεις καταστάσεις του θυρεοειδούς ή για σπάνιους καρκίνους, όπως τo μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς.

Παρά το γεγονός ότι όζους στον θυρεοειδή παρουσιάζει το 75% του πληθυσμού (το ποσοστό αυτό στις ηλικίες άνω των 80 ετών αγγίζει το 90%), αυτοί είναι στην πλειοψηφία τους καλοήθεις. Κάτω από 1% των όζων είναι κακοήθεις.

Τύποι – Ο καρκίνος του θυρεοειδούς

Τέσσερις είναι οι κύριοι τύποι καρκίνου του θυρεοειδούς:

  • Το θηλώδες καρκίνωμα. Αντιστοιχεί σχεδόν στο 80% των καρκίνων του θυρεοειδούς και πλήττει άτομα κάθε ηλικίας. 
  • Το θηλακιώδες καρκίνωμα ή καρκίνωμα από κύτταρα Hürthle.
  • Το μυελοειδές καρκίνωμα του θυρεοειδούς.
  • Το αναπλαστικό καρκίνωμα του θυρεοειδούς.

Πρόγνωση

Οι περισσότεροι καρκίνοι του θυρεοειδούς έχουν υψηλά ποσοστά ίασης, ειδικά στις μικρές ηλικίες, που φτάνουν το 98%.

Οι δύο πρώτοι τύποι καρκίνου που αναφέραμε, το θηλώδες και το θηλακιώδες καρκίνωμα αντιμετωπίζονται ως επί το πλείστον με την πλήρη αφαίρεση του λοβού του θυρεοειδούς. Αν και οι δύο λοβοί έχουν επηρεαστεί, υπάρχει ένδειξη για πλήρη αφαίρεση του αδένα.

Σε γενικές γραμμές, ο καρκίνος του θυρεοειδούς είναι από τους πλέον ιάσιμους καρκίνους.

Χειρότερη είναι η πρόγνωση για το μυελοειδές καρκίνωμα, που είναι και αρκετά πιο σπάνιο (αφορά το 5-10% των συνολικών διαγνώσεων καρκίνου του θυρεοειδούς) και σε μεγάλο βαθμό κληρονομικός. Ο συγκεκριμένος καρκίνος έχει την τάση να εξαπλώνεται στους λεμφαδένες σε πολύ αρχικά στάδια. Mε αποτέλεσμα να απαιτεί πιο ριζικά χειρουργεία σε σχέση με τα χειρουργεία εκτομής των εντοπισμένων καρκίνων του θυρεοειδούς. 

Και το αναπλαστικό καρκίνωμα έχει κακή πρόγνωση, εκτός αν διαγνωστεί πολύ νωρίς – κάτι που δεν είναι ο κανόνας. Αφορά το 2% των διαγνώσεων και επηρεάζει συνήθως άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών.

Η διάγνωση κακοήθειας στους όζους γίνεται είτε με παρακέντηση είτε με βιοψία, μετά την θυρεοειδεκτομή.

Θεραπεία 

Οι μικροί εστιασμένοι καρκίνοι μπορούν να θεραπευθούν χειρουργικά, με μερική η ολική θυρεοειδεκτομή. Η έκταση της επέμβασης εξαρτάται από το μέγεθος του όγκου και από το αν ή όχι o όγκος περιορίζεται στον θυρεοειδή.

Σε κάποιες περιπτώσεις, μετά το χειρουργείο, χρησιμοποιείται και ραδιενεργό ιώδιο. Η ικανότητα των κυττάρων του θυρεοειδούς να απορροφούν ιώδιο είναι το “μέσο” που χρησιμοποιείται για τη “στόχευση” και την καταστροφή των επαμεινόντων καρκινικών κυττάρων.

Καθώς απορροφάται μόνο από τα κύτταρα του θυρεοειδούς, το ραδιενεργό ιώδιο πετυχαίνει να εξοντώσει τα εναπομείναντα καρκινικά κύτταρα στην περιοχή, χωρίς να βλάπτει τα γύρω κύτταρα/ ιστούς.

H χορήγηση του ραδιενεργού ιωδίου πραγματοποιείται 5-6 εβδομάδες μετά την αφαίρεση του θυρεοειδούς, στους ασθενείς για τους οποίους υπάρχει ένδειξη.

Τα άτομα που έχουν λάβει ραδιενεργό ιώδιο δεν θα πρέπει να έλθουν σε επαφή με άλλους ανθρώπους για δύο περίπου ημέρες, ώστε να μην εκτεθούν άλλοι στη ραδιενέργεια.

Για τον μυελώδη καρκίνο του θυρεοειδούς, υπάρχουν νέες στοχευμένες θεραπείες, που στοχεύουν και τις μεταστάσεις σε απομακρυσμένα σημεία.

Πολύ πιο σπάνια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ακτινοβόληση του όγκου, εξωτερική ακτινοθεραπεία (μόνη ή σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία).